<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><!-- generator="kowsarblog/6.7.8-stable" -->
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/" xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
	<channel>
		<title>غزلهای عاشقی</title>
		<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/</link>
		<atom:link rel="self" type="application/rss+xml" href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2" />
		<description>عاشقانه ها ی من برای مولایم صاحب الزمان علیه السلام</description>
		<language>fa-IR</language>
		<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs>
		<admin:generatorAgent rdf:resource="http://b2evolution.net/?v=6.7.8-stable"/>
		<ttl>60</ttl>
				<item>
			<title>برمیگردی به خانه!</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/برمیگردی-به-خانه</link>
			<pubDate>10:59:00 +0330 پنجشنبه، 30 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="alt">امام خامنه ای مد ظله العالی</category>
<category domain="main">جنگ رمضان</category>			<guid isPermaLink="false">1877429@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;هرگز فکر نمیکردم که روزی تابوتت را روی شانه‌های مردم ببینم!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این من بودم!دختری که با محبت او را بزرگ کردی و با عشق تعلیم دادی و با ایمان پروراندی و با ادب بندگی آشنایش کردی!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این من بودم! دختری که با سخنانت قند توی دلم آب میکردم. راه و روش زندگی را از بین لبانت می‌شنیدم و یاد میگرفتم و آینده خودم و فرزندانم و این کشور را با رهنمودهایت می‌ساختم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این من بودم! دختری که عاشق دیدار رویت ماهت شده بود و به هر دری زده بود تا به دیدارت نائل شود و نتوانسته بود و عاقبت خودت او را به حسینیه امام خمینی دعوت کرده بودی تا برایش درباره تبلیغ دین اسلام که همه دغدغه من بود سخن بگویی!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این من بودم که شبانه روزم را گره زده بودم به بیانات پر وغز و شیوایت تا راهی برای پژوهش در بین سخنانت را برای دیگران باز کنم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این من بودم که دلبسته روی شما شده بودم. دلبسته راه روشنی که نشانم میدادی. دلگرم به مکتب شما و لبخند شیرینت شده بودم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;و حالا این من بودم که ایستاده بود در انتظار تا تابوت شما روی دوش مردم وارد میدان آزادی شود. هرگز نمیتوانستم این ساعت را تصور کنم که زنده باشم و این لحظه ها را ببینم. که شما نباشید و من باشم و برای رفتنت از این شهر اشک بریزم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این منم! دختری که ساعت ها رنج کشیده تا برای بدرقه ات خودش را به جمعیت عزاداران رسانده و دنبال تابوت شما میگرید.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;باور نمیکنم که این من باشم! چطور هنوز زنده هستم و نفس می‌کشم و راه می‌روم و برای بدرقه شما آمده‌ام؟&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;سیل جمعیت دور میدان آزادی پیش می‌رود و از هر طرف عزاداران وارد خیابانهای اطراف می‌شوند و همین طور باز هم جمعیت میجوشد و میجوشد و با ماشین تابوت‌ها پیش میرود. نمیتوانم ماشین حامل شما و شهدا را ببینم. هرچقدر تقلا میکنم بهت نمیرسم. میدانم برای خاطر دل من هم که شده خودت را برای آخرین بار نشانم داده‌ای تا دست خالی از این راه که آمده‌ام برنگردم. خیلی مهربانتر از این بودی که کسی را از خودت رنجیده خاطر کنی!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;آقا جان داری برمیگردی به وطن خودت مشهد. حالا که میروی برو به سلامت. خدا قوت آقا جان که  بعد از سالها تلاش و مجاهدت پیروزمندانه برمیگردی خانه!  ما را حالا که میروی حلال کن! همسایه‌های خوبی برای شما نبودیم. برایمان دعا کن که بتوانیم دوری‌ات را تحمل کنیم و راهت را پر قدرت ادامه بدهیم تا به شما ملحق بشویم.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/برمیگردی-به-خانه&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>هرگز فکر نمیکردم که روزی تابوتت را روی شانه‌های مردم ببینم!</p>
<p>این من بودم!دختری که با محبت او را بزرگ کردی و با عشق تعلیم دادی و با ایمان پروراندی و با ادب بندگی آشنایش کردی!</p>
<p>این من بودم! دختری که با سخنانت قند توی دلم آب میکردم. راه و روش زندگی را از بین لبانت می‌شنیدم و یاد میگرفتم و آینده خودم و فرزندانم و این کشور را با رهنمودهایت می‌ساختم.</p>
<p>این من بودم! دختری که عاشق دیدار رویت ماهت شده بود و به هر دری زده بود تا به دیدارت نائل شود و نتوانسته بود و عاقبت خودت او را به حسینیه امام خمینی دعوت کرده بودی تا برایش درباره تبلیغ دین اسلام که همه دغدغه من بود سخن بگویی!</p>
<p>این من بودم که شبانه روزم را گره زده بودم به بیانات پر وغز و شیوایت تا راهی برای پژوهش در بین سخنانت را برای دیگران باز کنم.</p>
<p>این من بودم که دلبسته روی شما شده بودم. دلبسته راه روشنی که نشانم میدادی. دلگرم به مکتب شما و لبخند شیرینت شده بودم.</p>
<p>و حالا این من بودم که ایستاده بود در انتظار تا تابوت شما روی دوش مردم وارد میدان آزادی شود. هرگز نمیتوانستم این ساعت را تصور کنم که زنده باشم و این لحظه ها را ببینم. که شما نباشید و من باشم و برای رفتنت از این شهر اشک بریزم.</p>
<p>این منم! دختری که ساعت ها رنج کشیده تا برای بدرقه ات خودش را به جمعیت عزاداران رسانده و دنبال تابوت شما میگرید.</p>
<p>باور نمیکنم که این من باشم! چطور هنوز زنده هستم و نفس می‌کشم و راه می‌روم و برای بدرقه شما آمده‌ام؟</p>
<p>سیل جمعیت دور میدان آزادی پیش می‌رود و از هر طرف عزاداران وارد خیابانهای اطراف می‌شوند و همین طور باز هم جمعیت میجوشد و میجوشد و با ماشین تابوت‌ها پیش میرود. نمیتوانم ماشین حامل شما و شهدا را ببینم. هرچقدر تقلا میکنم بهت نمیرسم. میدانم برای خاطر دل من هم که شده خودت را برای آخرین بار نشانم داده‌ای تا دست خالی از این راه که آمده‌ام برنگردم. خیلی مهربانتر از این بودی که کسی را از خودت رنجیده خاطر کنی!</p>
<p>آقا جان داری برمیگردی به وطن خودت مشهد. حالا که میروی برو به سلامت. خدا قوت آقا جان که  بعد از سالها تلاش و مجاهدت پیروزمندانه برمیگردی خانه!  ما را حالا که میروی حلال کن! همسایه‌های خوبی برای شما نبودیم. برایمان دعا کن که بتوانیم دوری‌ات را تحمل کنیم و راهت را پر قدرت ادامه بدهیم تا به شما ملحق بشویم.</p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/برمیگردی-به-خانه">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/برمیگردی-به-خانه#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1877429</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>حرفهای نگو</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرفهای-نگو</link>
			<pubDate>10:57:00 +0330 سه شنبه، 28 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="main">حرف دل</category>			<guid isPermaLink="false">1877239@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;همین حالا هم سه تا مطلب توی وبلاگم هست که هیچ وقت منتشر نشده و تو حالت پیش نویس باقی مانده. البته نه به خاطر اینکه از قضاوت شدن ترسیده باشم. دلم نمیخواست کسی این مطلب‌ها را بخواند چون حرفهایی بود که نمیخواستم به کسی بگویم اما دلم خواسته بود که بنویسم‌ش. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;همین الان سه تا مطلب تو پیش نویس هست که اتفاقا یک وقتی دلم می‌خواست ان را جار بزنم اما از گفتنش هیچ خیری بهم نرسیده و اتفاقا شری دامنم را گرفته و فقط گذاشتمش توی اینجا که گاهی بیام نگاهش کنم و بفهمم کجا گیر افتادم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;کاش این اتفاقات نیافتاده بود. چیزی که از دست رفته برگشتنی نیست. هرچقدر تلاش می‌کنم جای پیشرفت پس می‌رود.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;چون آدمش نبودی! جلوی زبانت را نگه نداشتی! کاری کردی که نباید می‌کردی! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;هیچی دیگه! &lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرفهای-نگو&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله </p>
<p>همین حالا هم سه تا مطلب توی وبلاگم هست که هیچ وقت منتشر نشده و تو حالت پیش نویس باقی مانده. البته نه به خاطر اینکه از قضاوت شدن ترسیده باشم. دلم نمیخواست کسی این مطلب‌ها را بخواند چون حرفهایی بود که نمیخواستم به کسی بگویم اما دلم خواسته بود که بنویسم‌ش. </p>
<p>همین الان سه تا مطلب تو پیش نویس هست که اتفاقا یک وقتی دلم می‌خواست ان را جار بزنم اما از گفتنش هیچ خیری بهم نرسیده و اتفاقا شری دامنم را گرفته و فقط گذاشتمش توی اینجا که گاهی بیام نگاهش کنم و بفهمم کجا گیر افتادم. </p>
<p>کاش این اتفاقات نیافتاده بود. چیزی که از دست رفته برگشتنی نیست. هرچقدر تلاش می‌کنم جای پیشرفت پس می‌رود.</p>
<p>چون آدمش نبودی! جلوی زبانت را نگه نداشتی! کاری کردی که نباید می‌کردی! </p>
<p>هیچی دیگه! </p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرفهای-نگو">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرفهای-نگو#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1877239</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>حسرت دیدار</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حسرت-دیدار-5</link>
			<pubDate>17:33:00 +0330 چهارشنبه، 22 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="alt">خاطره ها</category>
<category domain="main">جنگ رمضان</category>			<guid isPermaLink="false">1876556@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;مثل همیشه رفته بودم دیدن بابابزرگ و برایش غذا برده بودم. مثل همیشه دلم می‌خواست بنشینم و غذا خوردنش را تماشا کنم. برای همین موقع پایین رفتن به همسرم سپردم او هم چند دقیقه بعد بیاید پایین. همین که در را باز کردم و صدایش کردم برگشت به سمت در ورودی و گفت کیه؟ گفتم منم بابابزرگ! من را که دید گل از گلش شکفت و لبخند روی لبش نشست و با صدای پیر و خسته خودش گفت تو مامانمی؟!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;مامانم! چیزی که همیشه به من میگفت. هر وقت من را میدید میگفت تو مامانمی؟! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;لبخند زدم و گفتم بله بابا بزرگ منم! برات شام آوردم. با چشمانش که برق شادی درش افتاده بود من را دنبال کرد تا غذا را برایش بردم روی میزی گذاشتم که توی آشپزخانه پشت آن نشسته بود. نفس عمیقی کشید و با غمی که تو چشمانش و صدایش موج میزد گفت: دلم برات تنگ شده بود. دلم برای همه تون تنگ شده بود ولی دیگه نمیتونم بیام سوار آسانسور بشم بیام بالا ببینم تون. چه خوب کردی که آمدی! پس اون خانم های چادری که از در خانه آمدند داخل شما بودی؟ و بعد لبخندی عمیق زد و زل زد توی چشمان من.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;با این سوالش و لحن کشداری که داشت خنده روی لبهای من هم آمد. خوب و درست صداها را نمیشنید برای همین سرم را خم کردم و گفتم بله ما بودیم! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;غذا را برایش آماده کردم که بخورد و کمی آب هم برایش ریختم و آمدم نشستم کنارش. بهش گفتم می‌خواهی خودم بهت غذا بدم؟ گفت نه. خودم می‌خورم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;دلم می‌خواست ساعتها بنشینم و تماشایش کنم. موهای سفیدش تازه کمی بلند شده بود و روی سرش که همیشه می‌تراشید را مثل دانه های برف سفید کرده بود. به خاطر عزای آقای شهید لباس مشکی پوشیده بود و ریشهای بلندش می‌گفت احترام عزا نگه داشته و ریشهایش را کوتاه نکرده. شاید برای همین بود که موهایش هم کمی بلند شده بود. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;شروع کرد به خودن غذا. قاشق را نمی‌توانست خیلی زیاد بالا بیاورد برای همین خودش خم می‌شد به طرف قاشق می‌رفت. کمی از غذا از گوشه قاشقش می‌ریخت. نمی‌توانست درست قاشق را در دستش نگه دارد و داخل دهانش ببرد. تکه‌ای نان می‌خورد و یک قاشق از سوپش را به دهان می‌گذاشت. یکهو سرش را بالا گرفت و دید که من هنوز نشسته‌ام و تماشایش میکنم. گفت نمیری؟ منتظری من غذامو بخورم ظرفش را با خودت ببری؟&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;با عقب بردن سرم همزمان گفتم نه! تا متوجه بشود منتظر تمام شدن غذایش نیستم. بلند شدم و دم گوشش گفتم آمده ام بیشتر کنارت بمونم. با خیال راحت غذاتو بخور نمی‌خوام برم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;سرش را به نشانه تایید تکان داد و به غذا خوردنش ادامه داد. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;دستان پیرش را نگاه می‌کردم که چطور می‌لرزد و قاشق سوپ را خالی می‌کند و دلم درون خودش می‌شکست اما اصرار داشت هر طور شده خودش غذا بخورد. نمی‌خواست مثل همیشه من برایش لقمه درست کنم یا قاشق را در دهانش بگذارم. شاید ترسیده بود خسته بشوم و تنهایش بگذارم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;پاهایش توجه‌م را به خودش جلب کرد. ازش پرسیدم انگشتت چی شده بابا بزرگ؟ گفت میامدم آشپزخانه خورده به پایه میز. خیلی سیاه‌تر از این شده بود که فقط بخواهد ناخنش بیافتد. نگران شدم اما چیزی نگفتم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;همسرم که آمد تقریبا غذای بابا بزرگ تمام شده بود. بهش گفتم من گوشی نیاوردم. زنگ بزن بچه‌ها بگو بیان پایین بابابزرگ دلش براشون تنگ شده. تماس گرفت و دخترها زودی خودشان را رساندند. از دیدن بچه ها پر و بال دراورده بود. مدام می‌گفت در یخچال را باز کن ببین خوراکی چی هست بیار برای بچه ها بخورند. هرچه می‌کردیم که آمدیم خودت را ببینیم قبول نمی‌کرد. تا یک چیزی نمی‌خوردیم رهایمان نمی‌کرد که برگردیم. دلش می‌خواست از ما پذیرایی حسابی کند.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;بچه ها که خوراکی شان را خوردند ظرفهای شسته و نشسته غذاها را جمع کردم و برگشتیم منزل پدرم. به پدر گفتم پای بابابزرگ خیلی سیاه شده. گفت دیده‌ام. اما فردا میبرم دکتر نشان میدهم. گفتم پشتش را بگیرید.نکند باز قلبش باشد و خطرناک شود؟!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;آن شب آخرین باری بود که بابا بزرگ را دیدم و خوشحالم که پیشش ماندم و خوشحالش کردم. چون ده روز بعد تو بیمارستان از دنیا رفت. سیاه شدن انگشت پایش بر اثر قند بیشتر شده بود و باعث شده بود که انگشتش را قطع کنند. از نگرانی اینکه حالا بعد از این چکار کنم واز غصه دق کرد و از دنیا رفت! حسرت دوباره دیدنش را سیل اشکهای شبانه روزی من هم جبران نمی‌کند. اما دل خوشم به اینکه وقتی حالش خوب بود و حواسش جمع بود و خیلی دلش گرفته و تنگ بود من بودم که به دیدنش رفتم و خوشحالش کردم. بابا بزرگ صبح روز 27 اسفندماه سال سیاه هزار و چهار صد و چهار از دنیا رفت و حسرت دیدن دوباره خودش را به دل مامانش یعنی من گذاشت.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حسرت-دیدار-5&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله</p>
<p>مثل همیشه رفته بودم دیدن بابابزرگ و برایش غذا برده بودم. مثل همیشه دلم می‌خواست بنشینم و غذا خوردنش را تماشا کنم. برای همین موقع پایین رفتن به همسرم سپردم او هم چند دقیقه بعد بیاید پایین. همین که در را باز کردم و صدایش کردم برگشت به سمت در ورودی و گفت کیه؟ گفتم منم بابابزرگ! من را که دید گل از گلش شکفت و لبخند روی لبش نشست و با صدای پیر و خسته خودش گفت تو مامانمی؟!</p>
<p>مامانم! چیزی که همیشه به من میگفت. هر وقت من را میدید میگفت تو مامانمی؟! </p>
<p>لبخند زدم و گفتم بله بابا بزرگ منم! برات شام آوردم. با چشمانش که برق شادی درش افتاده بود من را دنبال کرد تا غذا را برایش بردم روی میزی گذاشتم که توی آشپزخانه پشت آن نشسته بود. نفس عمیقی کشید و با غمی که تو چشمانش و صدایش موج میزد گفت: دلم برات تنگ شده بود. دلم برای همه تون تنگ شده بود ولی دیگه نمیتونم بیام سوار آسانسور بشم بیام بالا ببینم تون. چه خوب کردی که آمدی! پس اون خانم های چادری که از در خانه آمدند داخل شما بودی؟ و بعد لبخندی عمیق زد و زل زد توی چشمان من.</p>
<p>با این سوالش و لحن کشداری که داشت خنده روی لبهای من هم آمد. خوب و درست صداها را نمیشنید برای همین سرم را خم کردم و گفتم بله ما بودیم! </p>
<p>غذا را برایش آماده کردم که بخورد و کمی آب هم برایش ریختم و آمدم نشستم کنارش. بهش گفتم می‌خواهی خودم بهت غذا بدم؟ گفت نه. خودم می‌خورم. </p>
<p>دلم می‌خواست ساعتها بنشینم و تماشایش کنم. موهای سفیدش تازه کمی بلند شده بود و روی سرش که همیشه می‌تراشید را مثل دانه های برف سفید کرده بود. به خاطر عزای آقای شهید لباس مشکی پوشیده بود و ریشهای بلندش می‌گفت احترام عزا نگه داشته و ریشهایش را کوتاه نکرده. شاید برای همین بود که موهایش هم کمی بلند شده بود. </p>
<p>شروع کرد به خودن غذا. قاشق را نمی‌توانست خیلی زیاد بالا بیاورد برای همین خودش خم می‌شد به طرف قاشق می‌رفت. کمی از غذا از گوشه قاشقش می‌ریخت. نمی‌توانست درست قاشق را در دستش نگه دارد و داخل دهانش ببرد. تکه‌ای نان می‌خورد و یک قاشق از سوپش را به دهان می‌گذاشت. یکهو سرش را بالا گرفت و دید که من هنوز نشسته‌ام و تماشایش میکنم. گفت نمیری؟ منتظری من غذامو بخورم ظرفش را با خودت ببری؟</p>
<p>با عقب بردن سرم همزمان گفتم نه! تا متوجه بشود منتظر تمام شدن غذایش نیستم. بلند شدم و دم گوشش گفتم آمده ام بیشتر کنارت بمونم. با خیال راحت غذاتو بخور نمی‌خوام برم. </p>
<p>سرش را به نشانه تایید تکان داد و به غذا خوردنش ادامه داد. </p>
<p>دستان پیرش را نگاه می‌کردم که چطور می‌لرزد و قاشق سوپ را خالی می‌کند و دلم درون خودش می‌شکست اما اصرار داشت هر طور شده خودش غذا بخورد. نمی‌خواست مثل همیشه من برایش لقمه درست کنم یا قاشق را در دهانش بگذارم. شاید ترسیده بود خسته بشوم و تنهایش بگذارم.</p>
<p>پاهایش توجه‌م را به خودش جلب کرد. ازش پرسیدم انگشتت چی شده بابا بزرگ؟ گفت میامدم آشپزخانه خورده به پایه میز. خیلی سیاه‌تر از این شده بود که فقط بخواهد ناخنش بیافتد. نگران شدم اما چیزی نگفتم. </p>
<p>همسرم که آمد تقریبا غذای بابا بزرگ تمام شده بود. بهش گفتم من گوشی نیاوردم. زنگ بزن بچه‌ها بگو بیان پایین بابابزرگ دلش براشون تنگ شده. تماس گرفت و دخترها زودی خودشان را رساندند. از دیدن بچه ها پر و بال دراورده بود. مدام می‌گفت در یخچال را باز کن ببین خوراکی چی هست بیار برای بچه ها بخورند. هرچه می‌کردیم که آمدیم خودت را ببینیم قبول نمی‌کرد. تا یک چیزی نمی‌خوردیم رهایمان نمی‌کرد که برگردیم. دلش می‌خواست از ما پذیرایی حسابی کند.</p>
<p>بچه ها که خوراکی شان را خوردند ظرفهای شسته و نشسته غذاها را جمع کردم و برگشتیم منزل پدرم. به پدر گفتم پای بابابزرگ خیلی سیاه شده. گفت دیده‌ام. اما فردا میبرم دکتر نشان میدهم. گفتم پشتش را بگیرید.نکند باز قلبش باشد و خطرناک شود؟!</p>
<p>آن شب آخرین باری بود که بابا بزرگ را دیدم و خوشحالم که پیشش ماندم و خوشحالش کردم. چون ده روز بعد تو بیمارستان از دنیا رفت. سیاه شدن انگشت پایش بر اثر قند بیشتر شده بود و باعث شده بود که انگشتش را قطع کنند. از نگرانی اینکه حالا بعد از این چکار کنم واز غصه دق کرد و از دنیا رفت! حسرت دوباره دیدنش را سیل اشکهای شبانه روزی من هم جبران نمی‌کند. اما دل خوشم به اینکه وقتی حالش خوب بود و حواسش جمع بود و خیلی دلش گرفته و تنگ بود من بودم که به دیدنش رفتم و خوشحالش کردم. بابا بزرگ صبح روز 27 اسفندماه سال سیاه هزار و چهار صد و چهار از دنیا رفت و حسرت دیدن دوباره خودش را به دل مامانش یعنی من گذاشت.</p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حسرت-دیدار-5">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حسرت-دیدار-5#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1876556</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>حکایت کفشها</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حکایت-کفشها</link>
			<pubDate>16:32:00 +0330 چهارشنبه، 22 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="main">جنگ رمضان</category>			<guid isPermaLink="false">1876553@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;برق رفته بود. مجبور بودم پله ها را یکی یکی بالا بروم. از پایین پله ها پیدا نبود که چه کسی خانه آمده. نزدیکتر که شدم کفش های مردانه مشکی خاکی اش را سر راه پله دیدم. بعد از مدتها آمده بود خانه.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;یک پله بالاتر که آمدم به نظرم آمد این کفشها کفشهای قدیمی اش نیست. چطور این همه لهیده و زهوار در رفته شده؟ این کفشها که تقریبا نو بودند. هنوز چند ماه بیشتر نیست که خریداری شده اند. چطوری به این روز افتاده؟&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;پله بعدی را که بالا آمدم کناره کفش یک دهان گشاد باز کرده بود. مگر چقدر با این کفش تو بیابان راه رفته که پاره شده؟ اصلا دیگر قابل استفاده هست؟ این چند روز که نبوده مگر کجا رفته بود؟&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;پله آخر را که آمدم دیدم کفشی خاک گرفته، زهوار در رفته، پاره شده که زیرش پر از گل و لای است و بعد از بیشتر از دو هفته برگشته خانه! انگار بیشتر از یک مرد خسته را نشان آدم میدهد. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;خواستم درب خانه شان را بزنم و بگویم رسیدن بخیر! چشم و دلتون روشن اهل خانه!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;اما دیدم الان دیگر واقعا وقتش نیست! حتما صاحب کفشها الان خوابیده. سر و صدا مزاحمت ایجاد میکند. برای همین دست به دعا برداشتم و گفتم خدایا خودت مراقب سربازان کشورمون باش!&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حکایت-کفشها&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله</p>
<p>برق رفته بود. مجبور بودم پله ها را یکی یکی بالا بروم. از پایین پله ها پیدا نبود که چه کسی خانه آمده. نزدیکتر که شدم کفش های مردانه مشکی خاکی اش را سر راه پله دیدم. بعد از مدتها آمده بود خانه.</p>
<p>یک پله بالاتر که آمدم به نظرم آمد این کفشها کفشهای قدیمی اش نیست. چطور این همه لهیده و زهوار در رفته شده؟ این کفشها که تقریبا نو بودند. هنوز چند ماه بیشتر نیست که خریداری شده اند. چطوری به این روز افتاده؟</p>
<p>پله بعدی را که بالا آمدم کناره کفش یک دهان گشاد باز کرده بود. مگر چقدر با این کفش تو بیابان راه رفته که پاره شده؟ اصلا دیگر قابل استفاده هست؟ این چند روز که نبوده مگر کجا رفته بود؟</p>
<p>پله آخر را که آمدم دیدم کفشی خاک گرفته، زهوار در رفته، پاره شده که زیرش پر از گل و لای است و بعد از بیشتر از دو هفته برگشته خانه! انگار بیشتر از یک مرد خسته را نشان آدم میدهد. </p>
<p>خواستم درب خانه شان را بزنم و بگویم رسیدن بخیر! چشم و دلتون روشن اهل خانه!</p>
<p>اما دیدم الان دیگر واقعا وقتش نیست! حتما صاحب کفشها الان خوابیده. سر و صدا مزاحمت ایجاد میکند. برای همین دست به دعا برداشتم و گفتم خدایا خودت مراقب سربازان کشورمون باش!</p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حکایت-کفشها">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حکایت-کفشها#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1876553</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>ماجرا را جذاب بنویس!</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/ماجرا-را-جذاب-بنویس</link>
			<pubDate>14:01:00 +0330 چهارشنبه، 15 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="alt">جنگ فرهنگی</category>
<category domain="main">مشق  شب</category>			<guid isPermaLink="false">1875587@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;گاهی وقتها یک نویسنده از یک ماجرای ساده یک داستان رویایی خلق می‌کند اما یک نویسنده از یک ماجرای هیجان انگیز یک خبر خشک و خالی بیرون می‌آورد! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این فقط خلاقیت نویسنده نیست که به او در پردازش مطلب کمک می‌کند بلکه احساسات نویسنده و دایره‌ی لغاتش هم در نوشتن آن مطلب تاثیر مستقیم دارد.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;یک ماجرای ساده را انتخاب کنید مثل اینکه امروز مثل هر روز رفتید به مدرسه! حالا همین ماجرای ساده را در ذهن خودتان پردازش کنید که بین راه چه اتفاقاتی افتاد؟ چه کسانی را دیدید؟ مردم مشغول چه کارهایی بودند؟ هوا چطور بود؟ حس شما در راهی که می‌رفتید چی بود؟ زمانی که این اتفاقات افتاده بود چه زمانی بود؟ با خودتان چه فکرهایی می‌کردید وقتی با موارد مختلف رو به رو می‌شدید؟&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;حالا سعی کنید همه این‌ها را با احساسات ترکیب کنید و توصیفش کنید. یعنی طوری این ماجرای رفتن به مدرسه را برای مخاطب بنویسید که مخاطب اگر چشم خودش را ببندد همه چیزهایی که شما تجربه کردید را تجربه کند و ببیند. حتی شاید بوهایی که شما حس کردید را حس کند. صداهایی را که شنیده‌اید بشنود. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این طوری میتوانید روی حس تخیل پردازی و توصیف‌تان بیشتر از قبل تمرکز کنید و آن را به بهترین شکل ممکن پرورش بدهید. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;برای تمرین یک دفتر بردارید و همه اتفاقات روز را برای خودتان به روشی که گفتم مو به مو توصیف کنید. بعد از نوشتن یک دور همه را بخوانید و ببینید چه چیزهایی را در طول روز تجربه کردید که شاید آن لحظه همین طور ساده از کنارش عبور کردید اما آنها میتوانستند یک ماجرای جذاب باشند. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/ماجرا-را-جذاب-بنویس&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله</p>
<p>گاهی وقتها یک نویسنده از یک ماجرای ساده یک داستان رویایی خلق می‌کند اما یک نویسنده از یک ماجرای هیجان انگیز یک خبر خشک و خالی بیرون می‌آورد! </p>
<p>این فقط خلاقیت نویسنده نیست که به او در پردازش مطلب کمک می‌کند بلکه احساسات نویسنده و دایره‌ی لغاتش هم در نوشتن آن مطلب تاثیر مستقیم دارد.</p>
<p>یک ماجرای ساده را انتخاب کنید مثل اینکه امروز مثل هر روز رفتید به مدرسه! حالا همین ماجرای ساده را در ذهن خودتان پردازش کنید که بین راه چه اتفاقاتی افتاد؟ چه کسانی را دیدید؟ مردم مشغول چه کارهایی بودند؟ هوا چطور بود؟ حس شما در راهی که می‌رفتید چی بود؟ زمانی که این اتفاقات افتاده بود چه زمانی بود؟ با خودتان چه فکرهایی می‌کردید وقتی با موارد مختلف رو به رو می‌شدید؟</p>
<p>حالا سعی کنید همه این‌ها را با احساسات ترکیب کنید و توصیفش کنید. یعنی طوری این ماجرای رفتن به مدرسه را برای مخاطب بنویسید که مخاطب اگر چشم خودش را ببندد همه چیزهایی که شما تجربه کردید را تجربه کند و ببیند. حتی شاید بوهایی که شما حس کردید را حس کند. صداهایی را که شنیده‌اید بشنود. </p>
<p>این طوری میتوانید روی حس تخیل پردازی و توصیف‌تان بیشتر از قبل تمرکز کنید و آن را به بهترین شکل ممکن پرورش بدهید. </p>
<p>برای تمرین یک دفتر بردارید و همه اتفاقات روز را برای خودتان به روشی که گفتم مو به مو توصیف کنید. بعد از نوشتن یک دور همه را بخوانید و ببینید چه چیزهایی را در طول روز تجربه کردید که شاید آن لحظه همین طور ساده از کنارش عبور کردید اما آنها میتوانستند یک ماجرای جذاب باشند. </p>
<p> </p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/ماجرا-را-جذاب-بنویس">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/ماجرا-را-جذاب-بنویس#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1875587</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>سطح سه</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سطح-سه</link>
			<pubDate>16:52:00 +0330 دوشنبه، 13 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="main">بدون موضوع</category>			<guid isPermaLink="false">1875238@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;سلام دوستان &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;شما میدونید قبولی‌های مصاحبه سطح سه چه زمان اعلام میشه؟ &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;و اینکه دوستانی که غیر حضوری ثبت نام کردند باید کجا مدارک را تحویل بدهند تا ثبت نام انها تکمیل بشود؟ &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;یک سوال دیگر هم دارم اگر دوستی بدونه پاسخ بده ممنون میشم. 😃&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;سازمان تبلیغات برام پیامک داده نوبت مصاحبه گذاشته. کدام سازمان تبلیغات باید برم؟ آدرسش رو میدونید؟ دفتر تبلیغات اسلامی. به نظرم استان تهران باشه نه قم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;ممنون میشم اگر اطلاع دارید راهنمایی کنید. 🙃&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سطح-سه&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>سلام دوستان </p>
<p>شما میدونید قبولی‌های مصاحبه سطح سه چه زمان اعلام میشه؟ </p>
<p>و اینکه دوستانی که غیر حضوری ثبت نام کردند باید کجا مدارک را تحویل بدهند تا ثبت نام انها تکمیل بشود؟ </p>
<p>یک سوال دیگر هم دارم اگر دوستی بدونه پاسخ بده ممنون میشم. 😃</p>
<p>سازمان تبلیغات برام پیامک داده نوبت مصاحبه گذاشته. کدام سازمان تبلیغات باید برم؟ آدرسش رو میدونید؟ دفتر تبلیغات اسلامی. به نظرم استان تهران باشه نه قم. </p>
<p> </p>
<p>ممنون میشم اگر اطلاع دارید راهنمایی کنید. 🙃</p>
<p> </p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سطح-سه">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سطح-سه#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1875238</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>سال قبل</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سال-قبل</link>
			<pubDate>21:36:00 +0330 چهارشنبه، 8 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="alt">امام خامنه ای مد ظله العالی</category>
<category domain="main">تهاجم اسرائیل علیه ایران</category>
<category domain="alt">جنگ رمضان</category>			<guid isPermaLink="false">1874605@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;این چند روز که دوباره آمده‌ام سر وبلاگم و هر روز داخلش مطلب مینویسم یک پست دیدم که مال یک سال پیش بود و دلم گرفت. آن موقع که این مطلب را نوشته بودم هنوز آقاجان‌مان زنده بود و سایه‌اش بالای سر مملکت بود و در جوارش با آرامش خاطر زندگی میکردیم. حتی با وجود اینکه یک ماه از شروع جنگ گذشته بود.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/%D8%AC%D9%86%DA%AF-%DB%B1%DB%B2-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87&quot; target=&quot;_blank&quot; rel=&quot;noopener noreferrer&quot;&gt;اینجا &lt;/a&gt; درباره اتفاقات بعد از جنگ گفته بودم و  &lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%DB%B8n&quot; target=&quot;_blank&quot; rel=&quot;noopener noreferrer&quot;&gt;اینجا&lt;/a&gt;  درباره اینکه ما اجازه نمیدهیم که به راحتی آقایمان را شهید کنند رجز خوانده بودم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;ما چطور میتوانستیم جلوی بمب های وحشی را بگیریم؟ آقای ما با فرزندان و نوه کوچش کشته شد و ما نتوانستیم هیچ کار کنیم. قرار بود ما جان مان را فدای او کنیم اما او جانفدای ما شد. اشک بی امان وبدون اجازه می ریزید روی گونه هایم. باید بگوییم ما هیچی از دست مان برای آقاجانمان برنیامد الا اینکه بعد از شهادتش نشستیم و گریه کردیم تا الان.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;امروز هشتم مهر ماه هزار و چهارصد وپنج است. از شروع جنگ سوم بیشتر از هفت ماه گدشته.بلکه بهتره بگم از نهم اسفند تا فردا که نهم مهر است هفت ماه کامل است. جنگهنوز تمام نشده ولی شهرها شکر خدا در آرامش است. فقط شلیک ها در تنگه هرمز اتفاق می افتد. کاش این تنگه را همان زمان خرداد سال 1404 بسته بودیم و کار به اینجا نمیکشید که آقای ما شهید شود.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سال-قبل&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله</p>
<p>این چند روز که دوباره آمده‌ام سر وبلاگم و هر روز داخلش مطلب مینویسم یک پست دیدم که مال یک سال پیش بود و دلم گرفت. آن موقع که این مطلب را نوشته بودم هنوز آقاجان‌مان زنده بود و سایه‌اش بالای سر مملکت بود و در جوارش با آرامش خاطر زندگی میکردیم. حتی با وجود اینکه یک ماه از شروع جنگ گذشته بود.</p>
<p><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/%D8%AC%D9%86%DA%AF-%DB%B1%DB%B2-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87" target="_blank" rel="noopener noreferrer">اینجا </a> درباره اتفاقات بعد از جنگ گفته بودم و  <a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%DB%B8n" target="_blank" rel="noopener noreferrer">اینجا</a>  درباره اینکه ما اجازه نمیدهیم که به راحتی آقایمان را شهید کنند رجز خوانده بودم.</p>
<p>ما چطور میتوانستیم جلوی بمب های وحشی را بگیریم؟ آقای ما با فرزندان و نوه کوچش کشته شد و ما نتوانستیم هیچ کار کنیم. قرار بود ما جان مان را فدای او کنیم اما او جانفدای ما شد. اشک بی امان وبدون اجازه می ریزید روی گونه هایم. باید بگوییم ما هیچی از دست مان برای آقاجانمان برنیامد الا اینکه بعد از شهادتش نشستیم و گریه کردیم تا الان.</p>
<p>امروز هشتم مهر ماه هزار و چهارصد وپنج است. از شروع جنگ سوم بیشتر از هفت ماه گدشته.بلکه بهتره بگم از نهم اسفند تا فردا که نهم مهر است هفت ماه کامل است. جنگهنوز تمام نشده ولی شهرها شکر خدا در آرامش است. فقط شلیک ها در تنگه هرمز اتفاق می افتد. کاش این تنگه را همان زمان خرداد سال 1404 بسته بودیم و کار به اینجا نمیکشید که آقای ما شهید شود.  </p>
<p> </p>
<p> </p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سال-قبل">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/سال-قبل#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1874605</wfw:commentRss>
		</item>
				<item>
			<title>حرف نگفته</title>
			<link>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرف-نگفته</link>
			<pubDate>16:31:00 +0330 یکشنبه، 5 مهر 1405</pubDate>			<dc:creator>السلام علیک یا امیرالمومنین</dc:creator>
			<category domain="alt">بدون موضوع</category>
<category domain="main">مشق  شب</category>			<guid isPermaLink="false">1874103@https://kowsarblog.ir/</guid>
						<description>&lt;p&gt;بسم الله &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;حرف‌های زیادی هست که دلم میخواد بگم و گاهی شنیده شدن گاهی هم نشدن. مثلا اینکه به همه گفته بودم دارم مقاله‌های پایانی را می‌نویسم. یک نفر نپرسید حالا چکار کردی؟ تمام شد؟ و من با خوشحالی بهش بگویم بله. خدا بخواهد تمامش کردم. پیامک پایان تحصیلات هم برایم آمد. منتظرم مدرک سطح دو آماده بشود. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;یک چیز دیگر هم هست که اینجا نگفتم. شاید تا یکی دو هفته دیگر که جواب مصاحبه‌ها بیاید زیر اسم من هم تو کوثرنت عدد سه بخورد. هیچ بعید نیست. حتی با امتحان مصاحبه‌ای که من امروز دادم.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;امروز پنجم شهریور سال ۱۴۰۵ هست. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;انجمن نویسندگی کار خودش را شروع کرده. گرچه که یک مقدار با سرعت زیادی در حال جذب عضو هست و این آدم را نگران می‌کند که حالا سرنوشتش چه می‌شود؟! اما بالاخره همین که در حال کار هست خوب هست. می‌شود بهش امید داشت. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;حرف‌های سیاسی زیادی هم دارم که بزنم اما دیگر حوصله خودم از گفتنش سر رفته. هر کجا می‌روی بحث جنگ پای خودش را فراتر گذاشته تبدیل به یک مشاجره جدی بین گروه‌ها و نحله‌ها و دسته‌های سیاسی شده و مردم هستند که این وسط دارند له می‌شوند. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;هیچ کس هم شکر خدا دستور امام جامعه برایش مهم نیست. که به مسئولان کشور اعتماد کنید و از هر گونه ایجاد تفرقه بپرهیزید. &lt;/p&gt;
&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;راستش را بگویم حوصله رفتن به تجمعات محله را ندارم. مدام ناسزا و لعن و نفرین است که حواله چپ و راست مملکت می‌کنند. بابا این طرف که تو داری فحش می‌دهی چند دوره نماینده مجلس بوده الان شده رییس جمهور. این اگر میخواست کاری بر ضد این کشور انجام بده این همه سال تو صحنه سیاسی کشور جایگاه داشت؛ می‌کرد. دست بردارید به خدا ذله شدیم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;حالا شکر خدا ما موقع انتخابات داد و فریادمان را زده بودیم که نکنید. به خدا بین قالیباف و جلیلی فرقی نیست. بگذارید مردم یکی از این دو برادر بزرگوار را انتخاب کنند. مردم را با دوگانه سازی بیخودی به جان جبهه انقلاب نیندازید. اگر نه الان چی داشتیم به این جماعت بگوییم؟ &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;اگر واقعا دلسوز این مملکت هستی تو رو خدا دست بردار. چی گیرت میاد از اینکه جنگ داخلی درست کنی چپ و راست بیافتند سر هم به دعوا؟ &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;باور کن چند روز دیگر مردم سر انتخاب این طرف و آن طرف همدیگر را خواهند کشت. به خدا مردم در حال انفجار هستند. دست بردار! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;خیلی دلم میخواد این حرفها را بزنم اما دیگر حوصله‌اش را ندارم. خسته شدم. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;آدم جای اینکه با دشمن بجنگه داره با دوست و همسایه‌ش میجنگه! والا دیگه صبرمان نمیاد از این اوضاع عجیب و غریب.همگی دچار فرسایش شدیم. به خدا بیایید تمامش کنیم همگی آرامش بگیریم به فکر نجات مملکت بیافتیم! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;امروز کارهای زیادی داشتم. ساعت از چهار گذشته هنوز به بچه‌ها نهار ندادم. برم که خیلی کار روی دستم مانده! &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;item_footer&quot;&gt;&lt;p&gt;&lt;small&gt;&lt;a href=&quot;https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرف-نگفته&quot;&gt;مطلب اصلی&lt;/a&gt; در &lt;a href=&quot;http://kowsarblog.ir/&quot;&gt;کوثربلاگ &lt;/a&gt;ارسال شده است.&lt;/small&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>بسم الله </p>
<p>حرف‌های زیادی هست که دلم میخواد بگم و گاهی شنیده شدن گاهی هم نشدن. مثلا اینکه به همه گفته بودم دارم مقاله‌های پایانی را می‌نویسم. یک نفر نپرسید حالا چکار کردی؟ تمام شد؟ و من با خوشحالی بهش بگویم بله. خدا بخواهد تمامش کردم. پیامک پایان تحصیلات هم برایم آمد. منتظرم مدرک سطح دو آماده بشود. </p>
<p>یک چیز دیگر هم هست که اینجا نگفتم. شاید تا یکی دو هفته دیگر که جواب مصاحبه‌ها بیاید زیر اسم من هم تو کوثرنت عدد سه بخورد. هیچ بعید نیست. حتی با امتحان مصاحبه‌ای که من امروز دادم.</p>
<p>امروز پنجم شهریور سال ۱۴۰۵ هست. </p>
<p>انجمن نویسندگی کار خودش را شروع کرده. گرچه که یک مقدار با سرعت زیادی در حال جذب عضو هست و این آدم را نگران می‌کند که حالا سرنوشتش چه می‌شود؟! اما بالاخره همین که در حال کار هست خوب هست. می‌شود بهش امید داشت. </p>
<p>حرف‌های سیاسی زیادی هم دارم که بزنم اما دیگر حوصله خودم از گفتنش سر رفته. هر کجا می‌روی بحث جنگ پای خودش را فراتر گذاشته تبدیل به یک مشاجره جدی بین گروه‌ها و نحله‌ها و دسته‌های سیاسی شده و مردم هستند که این وسط دارند له می‌شوند. </p>
<p>هیچ کس هم شکر خدا دستور امام جامعه برایش مهم نیست. که به مسئولان کشور اعتماد کنید و از هر گونه ایجاد تفرقه بپرهیزید. </p>
<p style="text-align: justify;">راستش را بگویم حوصله رفتن به تجمعات محله را ندارم. مدام ناسزا و لعن و نفرین است که حواله چپ و راست مملکت می‌کنند. بابا این طرف که تو داری فحش می‌دهی چند دوره نماینده مجلس بوده الان شده رییس جمهور. این اگر میخواست کاری بر ضد این کشور انجام بده این همه سال تو صحنه سیاسی کشور جایگاه داشت؛ می‌کرد. دست بردارید به خدا ذله شدیم. </p>
<p>حالا شکر خدا ما موقع انتخابات داد و فریادمان را زده بودیم که نکنید. به خدا بین قالیباف و جلیلی فرقی نیست. بگذارید مردم یکی از این دو برادر بزرگوار را انتخاب کنند. مردم را با دوگانه سازی بیخودی به جان جبهه انقلاب نیندازید. اگر نه الان چی داشتیم به این جماعت بگوییم؟ </p>
<p>اگر واقعا دلسوز این مملکت هستی تو رو خدا دست بردار. چی گیرت میاد از اینکه جنگ داخلی درست کنی چپ و راست بیافتند سر هم به دعوا؟ </p>
<p>باور کن چند روز دیگر مردم سر انتخاب این طرف و آن طرف همدیگر را خواهند کشت. به خدا مردم در حال انفجار هستند. دست بردار! </p>
<p>خیلی دلم میخواد این حرفها را بزنم اما دیگر حوصله‌اش را ندارم. خسته شدم. </p>
<p>آدم جای اینکه با دشمن بجنگه داره با دوست و همسایه‌ش میجنگه! والا دیگه صبرمان نمیاد از این اوضاع عجیب و غریب.همگی دچار فرسایش شدیم. به خدا بیایید تمامش کنیم همگی آرامش بگیریم به فکر نجات مملکت بیافتیم! </p>
<p>امروز کارهای زیادی داشتم. ساعت از چهار گذشته هنوز به بچه‌ها نهار ندادم. برم که خیلی کار روی دستم مانده! </p>
<p> </p><div class="item_footer"><p><small><a href="https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرف-نگفته">مطلب اصلی</a> در <a href="http://kowsarblog.ir/">کوثربلاگ </a>ارسال شده است.</small></p></div>]]></content:encoded>
								<comments>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/حرف-نگفته#comments</comments>
			<wfw:commentRss>https://reihanerasol.kowsarblog.ir/?tempskin=_rss2&#38;disp=comments&#38;p=1874103</wfw:commentRss>
		</item>
			</channel>
</rss>
